Ostara i bogini Eostre

Dziś na naszym niebie mogliśmy obserwować niezwykłe zjawisko - zaćmienie słońca. W Polsce tylko częściowe ale nad północną częścią Oceanu Atlantyckiego, na Morzu Norweskim i Morzu Arktycznym można było zaobserwować całkowite zaćmienie słońca. Kolejne niesamowite wydarzenie tego typu czeka nas w 2026 roku ale wtedy będziemy słońce będzie zachodzić jako zaćmione. Jednak całkowite zaćmienie nastąpi dopiero w 7 października 2135 r ! Wiecej na ten temat tutaj

Wraz z tym niecodziennym zjawiskiem wkraczamy także w nową porę roku - Wiosnę! Ten czas dla naszych przodków był szczególnym momentem i ważną chwilą w Kole Roku, gdyż początkował zwycięstwo sił światła nad siłami ciemności. Równowonoc wiosenna sprawia, ze zarówno dzień jak i noc są sobie równe i z kazdym kolejnym dniem coraz więcej światła dociera do ziemi i ogrzewa wszystko wokół. To czas odnowienia, oczyszczenia, siewu i nowych poczatków. U Słowian ten okres nazywany było Jare Gody, natomiast u Celtów i kręgów wiccańskich - Easter lub Ostara. 

Nazwa pochodzi od bogini Eostre, pani światła, świtu, płodności, rozwoju i odrodzenia. Pierwsze wzmianki na jej temat pochodzą z VIII wieku. Anglosaski mnich Bede Czcigodny napisał o niej w 725 roku n.e. w swoim dziele pt."De temporum ratione" ("Obliczenia Czasu"):"w czasie Eosturmonap poganie oddawali cześć Eostre poprzez biesiady, zanim jeszcze zaczęł istnieć chrześcijańskie święto Wielkanocy." 

Symbolem związanym z nią oraz ze świętem Ostary a także współczesnej wielkanocy jest zajączek. 

Jedna ze współczesnych historii mówi o tym, że pewnego zimowego dnia bogini znalazłą zranionego ptaszka. Chcąc go uratować, zamieniła go w zająca, lecz przemiana nie dokonała się całkowicie, gdyż mimo pozostała mu umiejętność znoszenia jaj, Zajączek z wdzięczności za ocalone mu życia podarował bogini zniesione jajka, które dodatkowo pięknie ozdobił. **

Wielu badaczy i autorów poddaje w wątpliwość jej istnienie. Na przykład Philip Shaw napisał w swojej książce "Pagan Goddesses in the Early Germanic World": 

"Zarówno sceptycy jak i zwolennicy nawiązują do niej jako do bogini wiosny, ato prowadzi do pewnych niedorzecznych sprzeczności. Takich na przykład jak ta, kiedy Knobloch (1959: 31-4) podważa istnienie Eostre, powołując się na brak silnych etymologicznych źródeł na jej związki z wiosną. To jednak żaden argument." ***

O tej bogini niewiele wiadomo porównując ją z innymi bóstwami i mitami im towarzyszącymi. Mimo tego jest uważana za patronkę Ostary i to jej oddajemy cześć w wiosennych obrzędach. Ważna jest jej energia, to co ze sobą niesie i wszelkie dywagacje przeciwników bledną wobec niezwykłości piękna tej pory roku.

** opracowanie na podstawie książki "Ostara" wydawnictwa Illuminatio
*** z książki "Ostara" wydawnictwa Illuminatio

źródło zdjęć:

macmorrighan.tumblr.com

thanxsandy.blogspot.com

Z wizytą w Strzelnie

W ramach Międzynarodowego Dnia Przewodnika Turystycznego Zarząd Oddziału PTTK wspólnie z Parafią Św.Trójcy w Strzelnie  zorganizowali spotkanie na Wzgórzu św. Wojciecha dla chętnych poznania historii stzreleńskich kościołów.

Strzelno położone jest w południowej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie mogileńskim, na pograniczu Kujaw i Wielkopolski.

To niewielkie miasteczko liczy sobie około  12400 mieszkańców i zajmuje 446 ha powierzchni. Często pomijane jest przez turystów, którzy podążają do Kruszwicy i dalej, nie wiedząc, ze przejeżdzają obok dwóch wyjątkowych zabytków  Szlaku Piastowskiego: Kosciół św. Trójcy i Rotundy św. Prokopa. O nich właśnie opowiadał dziś zgromadzonym osobom przewodnik i kustosz Damian Rybak. Jak zwykle w ciekawy sposób ujawniał sekrety i historię romańskich budowli. W atrakcyjny sposób minął czas osobom przybyłym zarówno z samego Strzelna a także okolic w tym przewodnicy z Gniezna, którzy reprezentowali środowisko Pierwszej Stolicy Polski. Zwiedzanie było połączone z konkursem, w którym każdy mógł wygrać drobne upominki, promocją folderów oraz poczęstunkiem kawą i ciastkami w kawiarence Norbertańskiej.

ekipa z Gniezna

a tu ja :)

Międzynarodowy Dzień Przewodnika

Od ponad 25 lat 21 lutego obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Przewodnika Turystycznego. Święto zostało ustanowione w 1989 r. w czasie III Konwencji Światowej Federacji Stowarzyszeń Przewodników Turystycznych (World Federation of Tourist Guide Associations – WFTGA). Miała ona miejsce w Nikozji na Cyprze.

Warto w tym dniu uświadomić sobie ważną rolę jaką pełnią przewodnicy w swoich regionach. Dzięki ich zaangażowaniu możemy poznać lepiej swoje miasto, okolicę i historię zarówno Polski jak i własnego miejsca zamieszkania. Najczęściej są to osoby z pasją i w taki sposób podchodzą oni do tego co robią. Ich profesjonalizm, wiedza zdobyta na kursach, szkoleniach, własnych doswiadczeniach i poszukiwaniach powoduje, że znają mnóstwo wspaniałych opowieści, legendy i ciekawostek charakterystycznych dla danego regionu.

W tym ważnym dniu odbyło się spotkanie przewodników gnieźnieńskich z prezydentem miasta Gniezna - Tomaszem Budaszem. Początek zainicjowany został przy nowej fontannie na rynku miasta. Po spacerku uliczkami piastowskiego grodu trwały aktywne rozmowy przy kawie i ciastkach w siedzibie Urzędu Miasta.

W Dniu Przewodnika życzę moim kolegom i koleżankom (oraz sobie :) ) zawsze wspaniałych grup, dużo energii i kreatywności. Niech zawsze towaryzszy nam ładna pogoda zarówno atmosferyczna jak i duchowa na turystycznych szlakach!

Historia związana z przewodnictwem turystycznym: [źródło] 

I Międzynarodowa Konwencja Przewodników Turystycznych odbyła się w lutym 1985 r. w Jerozolimie. Wówczas zgłoszono propozycję utworzenia federacji narodowych i innych organizacji przewodników turystycznych. 

Podczas II Konwencji, która odbyła się w 1987 r. w Wiedniu, WFTGA została zarejestrowana w oparciu o prawo austriackie. Siedzibą Federacji stał się Wiedeń ze stałym przedstawicielem WFTGA, ale siedzibą zarządu Federacji jest Londyn. 

Podczas III Konwencji w Nikozji w 1989 r. ustanowiono dzień 21 lutego Międzynarodowym Dniem Przewodnika Turystycznego 

Pierwszy raz świętowano Międzynarodowy Dzień Przewodnika Turystycznego (International Tourist Guide Day – ITGD) w 15 krajach, po tym jak Titina Loizides, przewodnicząca Światowej Federacji Przewodników Turystycznych (Word Federation of Tourist Guide Associations – WFTGA), zainicjowała go 21 lutego 1990 r. 

WFTGA jest organizacją pozarządową, współpracującą z UNESCO i jest uznawana przez UNWTO (United Nations World Tourism Organization – Światowa Organizacja Turystyki Narodów Zjednoczonych) jako oficjalny organ reprezentujący wyszkolonych i licencjonowanych przewodników turystycznych na całym świecie. WFTGA jest organizacją non-profit kierowaną przez wybierany zarząd, którego członkowie obecnie pochodzą z następujących krajów: Austria, Cypr, Holandia, Indie, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone Ameryki 

Aktualnie Word Federation of Tourist Guide Associations zrzesza 65 organizacji przewodnickich krajowych z całego świata (ponad 120 000 członków) 

Ostatnia Konwencja WFTGA odbyła się w dniach 30.01 – 02.02. 2011 r. w stolicy Estonii, Talionie, Prezesem Federacji została pani Rosalind Newlands ze Szkocji, a sekretarzem Patricka Blain

źródło zdjęć:
1) u góry - powiat.kolobrzeg.pl

 pozostałe - własne

Kościół z Wartkowic

Drewniany barokowy kościół widoczny jest już w momencie, gdy przekraczamy progi Wielkopolskiego Parku Etnograficznego mieszczącego się w Dziekanowicach koło Gniezna. Został przeniesiony do skansenu wraz z wyposażeniem przeniesiono ze wsi Wartkowice koło Uniejowa, znajdującego się na wschodnim krańcu Wielkopolski. Został wybudowany w 1719 roku z niejednoznacznie określonej przez źródła fundacji. Przez dzieje kościoła przewinęły się cztery rodziny kolatorów: Załuskich, Szołdrskich, Radoszewskich i Skrzyńskich. Był wielokrotnie przebudowywany i remontowany, uzytkowany przez parafian do 1985 r., Wówczas wzniesiono we wsi murowaną, nowoczesną budowlę kościoła a drewniana świątynia został rozebrana w 1997 roku i przeniesiona do WPE. Prace nad jego ponownym montażem i rekonstrukcją wnętrza zakończono jesienią 2001 r. W Wielkopolskim parku Etnograficznym postawiono go na osi wschód - zachód, pośrodku zrekonstruowanej wsi zachowując jego kształt oraz uwzględniając przebudowy w ciągu jego użytkowania. 

Obecny kształt koscioła stanowi jednonawowa przestrzeń z pół - transeptem od strony południowej i prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Ściany mają konstrukcję zrębową nakryte dachami z peknym, drewnianym gontem. Całosć zwieńczona jest wieżyczką latarniową na sygnaturkę z czterospadowym hełmem krytym gontem. Zachowane niemal w pełni wyposażenie kościoła pozwoliło, po przeprowadzonej konserwacji, na rekonstrukcję jego wnętrza jako zabytkowej i jednocześnie funkcjonalnej przestrzeni, w dawnym porządku przedsoborowym. Elementy wystroju kościoła pochodzą z okresu od XVIII do XX w. Najmłodsze — obrazy-zasłony z dwóch ołtarzy — pochodzą z lat 50-tych XX w.

Relikwiarz bł. Jolenty

Błogosławiona Jolenta Helena była cótką króla węgireskiego Beli IV i jego żony Marii - cesarzowej bizantyjskiej, której ojciec - Teodor Laskaris - był cesarzem Nicei. 

Jolenta urodziła się w 1244 roku w Ostrzykomiu. Wychowała się na dworze swojej starszej siostry Kingi, żony Bolesława Wstydliwego. Kingia założyła klasztoru Klarysek w Starym Sączu. Jolenta w 1256 roku wyszła za mąż za Bolesława Pobożnego, księcia kaliskiego i gnieźnieńskiego. Z tego związku urodziły się trzy córki: Elżbieta, Jadwiga i Anna. Warto tu wspomnieć, że Elżbieta między 1277 a 1278 była żoną księcia jaworskiego, legnickiego i wrocławskiego - Henryka V Grubego, Jadwiga w 1292 została żoną słynnego Władysława Łokietka, księcia kujawskiego a później matką Kazimierza Wielkiego, natomiast Anna już w w 1276, swoich młodych latach wstąpiła do zakonu Klarysek w Gnieźnie

Kinga i Jolenta po śmierci swoich mężów w kwietniu 1279 roku, wstąpiły do zakonu. Jolanta udała się na dwór swojej siostry Kingu do Krakowa a potem wróciła do Wielkopolski i od 1284 roku została mniszką w zakonie św. Klary w Gnieźnie. Zmarła najprawdopodobniej w kwietniu 1298 roku chociaż niektóre xródła podają rok 1300. Już wtedy miała opinię świętej. Beatyfikacja nastapiła dopiero w latach 1776 - 1779. W dniu 14 czerwca1827 roku została ogłoszona błogosławioną dekretem Kongregacji Obrzędów zatwierdzonym przez papieża Leona XII.

Bł. Jolenta jest patronką archidiecezji gnieźnieńskiej, Kalisza i Wielkopolski oraz chrześcijańskich matek.

We franciszkańskim Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Pani Gniezna znajduje się relikwiarz z relikwiami bł. Jolenty. 

W 1880 roku zawiązał się w Gnieźnie komitet, by upiększyć grób bł. Jolenty i wystawienia nowego ołtarza. Został  wykonany w 1890 roku przez Gabriela Hermelinga wg projektu architekta Słąwomira Odrzywolskeigo.

Zrobiony jest z miedzi i stopu miedzi złoconej, ozdobiony grawerowanymi scenami z życia bł. Jolenty i pokryty emalią. Jest to rzadko spotykany historycznego relikwiarza skrzynkowego związanego na stałe z ołtarzem. Podstawa wykonana jest z białego marmuru i składa się z czterech romańsko stylizowanych, kwadratowych kolumnach. Swoim wygladem nawiązuje do wielkich stylizacji romańskich.  Ma formę monumentalnej skrzyni, które jest rzadkim w Polsce przykładem tego rodzaju relikwiarza związanego na trwałe z ołtarzem.

Źródło zdjęć:

wikipedia.pl

własne zdjęcia