Międzynarodowy Dzień Przewodnika

Od ponad 25 lat 21 lutego obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Przewodnika Turystycznego. Święto zostało ustanowione w 1989 r. w czasie III Konwencji Światowej Federacji Stowarzyszeń Przewodników Turystycznych (World Federation of Tourist Guide Associations – WFTGA). Miała ona miejsce w Nikozji na Cyprze.

Warto w tym dniu uświadomić sobie ważną rolę jaką pełnią przewodnicy w swoich regionach. Dzięki ich zaangażowaniu możemy poznać lepiej swoje miasto, okolicę i historię zarówno Polski jak i własnego miejsca zamieszkania. Najczęściej są to osoby z pasją i w taki sposób podchodzą oni do tego co robią. Ich profesjonalizm, wiedza zdobyta na kursach, szkoleniach, własnych doswiadczeniach i poszukiwaniach powoduje, że znają mnóstwo wspaniałych opowieści, legendy i ciekawostek charakterystycznych dla danego regionu.

W tym ważnym dniu odbyło się spotkanie przewodników gnieźnieńskich z prezydentem miasta Gniezna - Tomaszem Budaszem. Początek zainicjowany został przy nowej fontannie na rynku miasta. Po spacerku uliczkami piastowskiego grodu trwały aktywne rozmowy przy kawie i ciastkach w siedzibie Urzędu Miasta.

W Dniu Przewodnika życzę moim kolegom i koleżankom (oraz sobie :) ) zawsze wspaniałych grup, dużo energii i kreatywności. Niech zawsze towaryzszy nam ładna pogoda zarówno atmosferyczna jak i duchowa na turystycznych szlakach!

Historia związana z przewodnictwem turystycznym: [źródło] 

I Międzynarodowa Konwencja Przewodników Turystycznych odbyła się w lutym 1985 r. w Jerozolimie. Wówczas zgłoszono propozycję utworzenia federacji narodowych i innych organizacji przewodników turystycznych. 

Podczas II Konwencji, która odbyła się w 1987 r. w Wiedniu, WFTGA została zarejestrowana w oparciu o prawo austriackie. Siedzibą Federacji stał się Wiedeń ze stałym przedstawicielem WFTGA, ale siedzibą zarządu Federacji jest Londyn. 

Podczas III Konwencji w Nikozji w 1989 r. ustanowiono dzień 21 lutego Międzynarodowym Dniem Przewodnika Turystycznego 

Pierwszy raz świętowano Międzynarodowy Dzień Przewodnika Turystycznego (International Tourist Guide Day – ITGD) w 15 krajach, po tym jak Titina Loizides, przewodnicząca Światowej Federacji Przewodników Turystycznych (Word Federation of Tourist Guide Associations – WFTGA), zainicjowała go 21 lutego 1990 r. 

WFTGA jest organizacją pozarządową, współpracującą z UNESCO i jest uznawana przez UNWTO (United Nations World Tourism Organization – Światowa Organizacja Turystyki Narodów Zjednoczonych) jako oficjalny organ reprezentujący wyszkolonych i licencjonowanych przewodników turystycznych na całym świecie. WFTGA jest organizacją non-profit kierowaną przez wybierany zarząd, którego członkowie obecnie pochodzą z następujących krajów: Austria, Cypr, Holandia, Indie, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone Ameryki 

Aktualnie Word Federation of Tourist Guide Associations zrzesza 65 organizacji przewodnickich krajowych z całego świata (ponad 120 000 członków) 

Ostatnia Konwencja WFTGA odbyła się w dniach 30.01 – 02.02. 2011 r. w stolicy Estonii, Talionie, Prezesem Federacji została pani Rosalind Newlands ze Szkocji, a sekretarzem Patricka Blain

źródło zdjęć:
1) u góry - powiat.kolobrzeg.pl

 pozostałe - własne

Kościół z Wartkowic

Drewniany barokowy kościół widoczny jest już w momencie, gdy przekraczamy progi Wielkopolskiego Parku Etnograficznego mieszczącego się w Dziekanowicach koło Gniezna. Został przeniesiony do skansenu wraz z wyposażeniem przeniesiono ze wsi Wartkowice koło Uniejowa, znajdującego się na wschodnim krańcu Wielkopolski. Został wybudowany w 1719 roku z niejednoznacznie określonej przez źródła fundacji. Przez dzieje kościoła przewinęły się cztery rodziny kolatorów: Załuskich, Szołdrskich, Radoszewskich i Skrzyńskich. Był wielokrotnie przebudowywany i remontowany, uzytkowany przez parafian do 1985 r., Wówczas wzniesiono we wsi murowaną, nowoczesną budowlę kościoła a drewniana świątynia został rozebrana w 1997 roku i przeniesiona do WPE. Prace nad jego ponownym montażem i rekonstrukcją wnętrza zakończono jesienią 2001 r. W Wielkopolskim parku Etnograficznym postawiono go na osi wschód - zachód, pośrodku zrekonstruowanej wsi zachowując jego kształt oraz uwzględniając przebudowy w ciągu jego użytkowania. 

Obecny kształt koscioła stanowi jednonawowa przestrzeń z pół - transeptem od strony południowej i prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Ściany mają konstrukcję zrębową nakryte dachami z peknym, drewnianym gontem. Całosć zwieńczona jest wieżyczką latarniową na sygnaturkę z czterospadowym hełmem krytym gontem. Zachowane niemal w pełni wyposażenie kościoła pozwoliło, po przeprowadzonej konserwacji, na rekonstrukcję jego wnętrza jako zabytkowej i jednocześnie funkcjonalnej przestrzeni, w dawnym porządku przedsoborowym. Elementy wystroju kościoła pochodzą z okresu od XVIII do XX w. Najmłodsze — obrazy-zasłony z dwóch ołtarzy — pochodzą z lat 50-tych XX w.

Relikwiarz bł. Jolenty

Błogosławiona Jolenta Helena była cótką króla węgireskiego Beli IV i jego żony Marii - cesarzowej bizantyjskiej, której ojciec - Teodor Laskaris - był cesarzem Nicei. 

Jolenta urodziła się w 1244 roku w Ostrzykomiu. Wychowała się na dworze swojej starszej siostry Kingi, żony Bolesława Wstydliwego. Kingia założyła klasztoru Klarysek w Starym Sączu. Jolenta w 1256 roku wyszła za mąż za Bolesława Pobożnego, księcia kaliskiego i gnieźnieńskiego. Z tego związku urodziły się trzy córki: Elżbieta, Jadwiga i Anna. Warto tu wspomnieć, że Elżbieta między 1277 a 1278 była żoną księcia jaworskiego, legnickiego i wrocławskiego - Henryka V Grubego, Jadwiga w 1292 została żoną słynnego Władysława Łokietka, księcia kujawskiego a później matką Kazimierza Wielkiego, natomiast Anna już w w 1276, swoich młodych latach wstąpiła do zakonu Klarysek w Gnieźnie

Kinga i Jolenta po śmierci swoich mężów w kwietniu 1279 roku, wstąpiły do zakonu. Jolanta udała się na dwór swojej siostry Kingu do Krakowa a potem wróciła do Wielkopolski i od 1284 roku została mniszką w zakonie św. Klary w Gnieźnie. Zmarła najprawdopodobniej w kwietniu 1298 roku chociaż niektóre xródła podają rok 1300. Już wtedy miała opinię świętej. Beatyfikacja nastapiła dopiero w latach 1776 - 1779. W dniu 14 czerwca1827 roku została ogłoszona błogosławioną dekretem Kongregacji Obrzędów zatwierdzonym przez papieża Leona XII.

Bł. Jolenta jest patronką archidiecezji gnieźnieńskiej, Kalisza i Wielkopolski oraz chrześcijańskich matek.

We franciszkańskim Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Pani Gniezna znajduje się relikwiarz z relikwiami bł. Jolenty. 

W 1880 roku zawiązał się w Gnieźnie komitet, by upiększyć grób bł. Jolenty i wystawienia nowego ołtarza. Został  wykonany w 1890 roku przez Gabriela Hermelinga wg projektu architekta Słąwomira Odrzywolskeigo.

Zrobiony jest z miedzi i stopu miedzi złoconej, ozdobiony grawerowanymi scenami z życia bł. Jolenty i pokryty emalią. Jest to rzadko spotykany historycznego relikwiarza skrzynkowego związanego na stałe z ołtarzem. Podstawa wykonana jest z białego marmuru i składa się z czterech romańsko stylizowanych, kwadratowych kolumnach. Swoim wygladem nawiązuje do wielkich stylizacji romańskich.  Ma formę monumentalnej skrzyni, które jest rzadkim w Polsce przykładem tego rodzaju relikwiarza związanego na trwałe z ołtarzem.

Źródło zdjęć:

wikipedia.pl

własne zdjęcia

Święto Yule

Dni między 20 a 24 grudnia dla naszych przodków były niezwykle ważnym okresem. U Słowian czas ten nazywany był Godowym Świętem albo Szczodrymi Godami. Przesilenie zimowe jakie następowało w tym czasie było dla nich symbolem zwycięstwa światła nad ciemnością. 

Yule to najważniejsze ze świąt w kalendarzu dawnych plemion, gdyż wraz z przesileniem grudniowym zaczyna przybywać dnia, co symbolizowało nadzieję na lepsze dni. To czas kiedy jest najdłużej ciemno a dzień jest najkrótszy w roku. Yule nosiło różne nazwy w zależności od regionu: Alban Arthan, Feill Fionnain, Yuletide albo Powrót Słońca, Dzień Fionna.W krajach skandynawskich ten czas nazywany był Jul (Dania, Norwegia, Szwecja), Joulu w Finlabdii, Jouludf w Estonii. Germańskie plemiona obchodziły święto Jul od tego czasu aż do początków stycznia. Druidzi nazywali Yule świętem Alban Arthan czyli Światło Artura. 

Dawniej czas był regulowany nie za pomocą kalendarza lecz cykli księżyca, który wyznaczał rytm życia. Nasi przodkowie zwracali uwagę na naturalne cykle w przyrodzie i poprzez obserwację dostosowywali do niej swoje życie. Zima była trudną porą, gdyż wszystko zamierało, stąd kojarzono ją ze śmiercią, snem, który jednak było konieczny do ponownego odrodzenia się. Uważano, że w czasie najdłuższej nocy rodzi się Bóg Światła, który zwycięży Boga Ciemności. Według Celtów Bogiem Światła był Król - Dąb a Bogiem Ciemności Król - Ostrokrzew.

Ludzie starali sie przebłagać Bogów, by wróciło Światło. Dekorowano domy wiankami zrobionymi z jemioły, ostrokrzewu, palono kłody drzew tzw. "kłody Yule", tańczono i ucztowano.

Dominowały kolory zielony, czerwony i biały. Kłodę Yule wykonywano ze ściętego w wigilię święta drzewa. Wciągano je, trzymając za wierzchołek, do wnętrza domu, polewano olejem zmieszanym z grzanym winem i szczytptą soli. Takie polano rozświetlało i ogrzewało domostwa. Ogień miał dodać mocy Słońcu, by świecilo coraz silniej i dłużej. Gdy kłoda się wypaliła, zawijano jej pozostałości w płótno i przechowywano do następnego święta Yule, by dodać je do świeżego drzewa. To podkreślalo cykliczność pór roku. W późniejszym okresie kłoda Yule przybierała formę dekoracyjną. Wykonywano ją z drzewa dębowego, wydrążano w nim trzy otwory, w których umieszczano świece. Przystrajano ją jemiołą i świerkiem, umieszczano przy kominku i palono świece wieczorami przez kolejne 12 dni.

Gdy chrześcijaństwo zaczęło zastępować dawną wiarę, także i święto Jul - Yule, zostało zamienione na chrześcijańskie Boże Narodzenie i ustalone na 25 grudnia. Jeszcze przez długi czas funkcjonowały obydwie nazwy.

Słowianie i Choinka

źrółdło zdjęcia:

http://kappaphi.org/

karta z talii Ogham

Porta Regia

To jeden z najważniejszych gnieźnieńskich zabytków, który jest świadkiem naszej historii i unikatowym przykładem sztuki romańskiej oraz odlewniczej. Większość turystów nie wyobraża sobie zwiedzania Pierwszej Stolicy Polski bez zobaczenia tych bezcennych drzwi.

Osadzone są w południowym wejściu katedry gnieźnieńskiej i są jej niewatpliwą ozdobą. Były także wyjątkowe w czasach swojego powstawania. Wiadomo, że zostały wykonane w XII wieku, prawdopodobnie ok 1175 roku za czasów panowania ksiecia Mieszka III dla ówczesnej katedry romańskiej. Miały podkreślać piękno budowli i zdobić główne wejście do bazyliki. Zostały odlane z brązu metodą wosku traconego.  Pokrywa je patyna w kolorze ciemnobrązowym.  

Drzwi Gnieźnieńskie poświęcone zostały św. Wojciechowi, opowiadają o jego życiu od narodzin aż do śmierci. Sceny są umieszczone chronologicznie od lewej, dolnej sceny do ostatniej na prawej stronie drzwi. Jest ich osiemnaście - po 9 na każdym skrzydle. Na lewym skrzydle mamy sceny mówiące o wydarzeniach przed przybyciem do Gniezna natomiast na prawej stronie - to co wydarzyło się na Prusach i po śmierci świętego.

Przybywając do Gniezna, warto a nawet należy obejrzeć piękny romański zabytek i posłuchać historii zapisanej na18 kwaterach na skrzydłach Drzwi.